Charmante flexplekken

IMG_2050Zal ik aan mijn eettafel in mijn mooie en overzichtelijke appartement blijven werken? Of zal ik de slaapkamer van mijn dochter zo inrichten dat er ook een bureau staat, waar wij beiden aan kunnen zitten? Ik tot een uur of drie en zij daarna aan de slag om grip te krijgen op Latijn of Aardrijkskunde. Ik kwam er maar niet uit.. ik wilde heel graag een fijne werkplek die ik zo achter kon laten met al mijn spulletjes enigszins geordend. Zodat ik ook werk en privé kan scheiden.
Ik wil toch wat mensen zien (een paar;-)), woordhumor delen en op een mooie plek zitten. Dat laatste ligt, volgens een bevriende coach, aan mijn hedonistische drive. En dus ging ik op zoek naar een fraaie werkplek.

Mijn eerste jaren als freelance tekstschrijver, werkte ik bij Kunst en Cultuur Noord-Holland. Ik had uitzicht over een grote diepe tuin vol hoge groene struiken, zwanen weerspiegelden in de Nieuwe Gracht. Er lag een glimmende rode loper over de trappen. En er waren vooral leuke mensen. Vooral grappige en lieve vrouwen. Ik was met een aantal anderen niet in vaste dienst. We mochten overal gaan zitten als de loonslaven er niet waren. Dus ik ken bijna alle kamers van dit prachtige pand. Ik had een soort plastic boxje staan met notitieblokje, pennen en fotolijstjes van twee hele leuke dochters, zodat ik mobiel van het ene bureau naar het andere kon verhuizen.
Na vier jaar maakte de crisis (dat mag je ruim opvatten;-)) een einde aan mijn geluk op de Nieuwe Gracht. Het mooie jaren dertig huis in een kinderrijke straat werd groter want een van de bewoners vertrok naar elders. Ik genoot van een fraai uitzicht over andere jaren dertig huizen. Vaders op bakfietsen. Rennende kinderen. Als ik vastzat met een artikel fietste ik naar De Mooije Benjamin voor wat energie en een fijne bak cappuccino. Maar mooie Benjamin hield het voor gezien. De biologische lunchroom ging sluiten.
Het toeval wilde dat er in de buurt flexplekken te huur kwamen. Ik begon met twee dagen in de week in de monumentale spoorwegloods, het Seinwezen. De andere dagen kluste ik bij als office manager in Hilversum. Maar ik miste mijn eigen werk, zodat ik na een half jaar weer helemaal voor Wissenburg Tekstproducties aan de slag ging.

Uiteindelijk koos ik voor vier à vijf dagen flexen in het Seinwezen, een werkplek dichtbij huis. Voor mij wel handig want in het begin vergat ik nog weleens wat mee naar mijn werk te nemen.
Ik ben nu heel content. Dichtbij. Duurzaam industrieel erfgoed. Een oud Van Gispen bureau, veel ramen en kozijnen van ruw hout, veel zon en langsrijdende opvallende vervoermiddelen, wat de Iraanse schrijver, Kader Abdollah, ooit inspirerende tot een prachtig verhaal over gele rupsen in een groen landschap.
Het was zomer en ik overlegde regelmatig veel buiten. En zo raakte ik langzamerhand steeds meer verknocht aan het geluid van de treinen, het uitzicht over deze spannende rafelrand aan de rand van een enigszins brave stad en de stijl van de inrichting die goed past bij industrieel erfgoed. Het doet me denken aan gave plekken in Berlijn en Antwerpen waar ik genoot van de koffie en de enigszins avontuurlijke omgeving. Kunstenaars zitten ook vaak op plekken die zogenaamd niet perfect georganiseerd zijn. Zo staan hier rondom het Seinwezen oude locomotieven, een donkerblauw busje van de Mobiele Eenheid en is er een kleine wei naast de manege waar dagelijks wisselende paarden worden gelucht. Ook staan er aan het begin van de ventweg waaraan mijn flexplek grenst, grijze huizen die mij aan Oost-Duitsland, een deel van mijn roots, doen denken. Dus als je bij wilt praten, kom dan eens langs op de Kinderhuissingel in Haarlem.