Hij breekt mijn hart niet in duizend stukjes

Hij breekt mijn hart niet in duizend stukjes. Hij woont bij me, maar kost me niets. Hij maakt me niet het hof en glimlacht me ook het bed niet in. Hij vertelt me niet wat ik moet doen, geeft me zelfs de ruimte om te kiezen voor paprika chips of naturel chips. Hij heeft pittige karaktertrekken maar is zo klein dat hij vrijwel geen plaats inneemt. Hij houdt geen belofte in met een flatterende foto op een datingsite, waar spek en rimpels onzichtbaar lijken.
Op een donderdagavond word ik tijdens een gezellig etentje in Amsterdam vreselijk misselijk. Ik moet het eten afbreken en ga heel snel naar huis om in mijn warme bed te kruipen. Omdat ik al langer last heb van onverklaarbare pijnen in mijn buik, ga ik de volgende dag naar de dokter.
Ik mag mijn darmen legen in een doorschijnend plastic potje en fiets een half uur later met dit potje en zijn lauwwarme bruine inhoud naar het Kennemer Gasthuis EG in Schalkwijk.
Het goede nieuws is dat ik geen kanker of een andere dodelijke ziekte heb, maar dat een kleine inwoner zijn intrek heeft genomen in mijn darmen. De Amoebe fragilis. Hij woont in mijn darmen en steekt zijn giftige tentakeltjes in mijn darmwand. Hoe ik hier aankom is een raadsel. Meestal loop je een dergelijke darmbewoner op in een warm tropisch land. Het gaat gepaard met heftige buikpijnen en je kunt je zo draaierig voelen dat je flauw valt. Ik lijd pijn. Hij kan alleen maar gedood worden met zware antibiotica. Dat doe ik met liefde.
Hij inspireert me wel tot de titel van een boek over mijn liefdesavonturen van na de scheiding: Van *Amoebe tot zielsverwant*. Ik zoek namelijk een zielsverwant en al zit dit beestje onder mijn huid; mijn liefde voor hem is klein! Als ik hem met mijn killersinstinct heb vermoord, denk ik aan de Partij voor de Dieren, waar ik vorige maand nog bijna op gestemd heb. Zouden ze ook problemen hebben met het om zeep helpen van zo’n beestje? Het zal me een zorg zijn; ik kan weer rustig daten.

 

Laat een reactie achter